Black out

Iedereen kent dat wel, je staat wat te vertellen en je weet het niet meer… Je kunt niet meer vertellen wat je aan het vertellen was of nog ging vertellen.

Ik herken het bij mezelf ineens klapt de stop in mijn hersenen en weet ik niet meer wat ik gezegd heb of nog wilde zeggen. Pats weg goeie grap of serieus verhaal, gênant genoeg zou je zeggen… Maar we kunnen nog een stapje verder, want ik ben mijn sleutels kwijt… Niks bijzonders zullen we zeggen maar als je dan aan het bellen bent en aan de andere kant van de lijn hoort je hebt ze toch niet in je vriezer gelegd hé en ik de la open trek waar tussen de worstjes, brood, en kipfilet je bos met sleutels terug vind dan word het tijd om even te bedenken of je geen vorm van korsakov hebt ontwikkeld… Maar gezien ik me geen tijd gun om veel te drinken of ongezond te eten, zal het dat wel niet zo zijn.

Ik heb ze vaker de momenten dat ik niet meer op een woord kom, niet meer weet wat ik aan het vertellen was steeds meer momenten dat die verbinding in mijn hersenen roept: “joh zoek het lekker zelf uit knurft.” Nu ik dit allemaal zit te schrijven hoor ik nog aan de andere kant van de lijn schaterlachen, het is hilarisch dat een jonge van 19 zijn sleutelbos in de vriezer stopt hoe het ding er komt? geen flauw benul meer, ik ben niet in de vriezer geweest dacht ik.

 

Facebook Comments

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.