Welkom in de zorg

knokkend tegen het koude weer zit ik weer vroeg op mijn fiets richting mijn eerste cliënt, ik heb een kleine afwijking van kinds af aan en dat is dat ik soms een voorwerp een naam geef. Mijn cliënten staan soms raar te kijken, ik zal jullie uitleggen waarom. Mijn fiets die me trouw van A naar B vervoerd heb ik bij aankoop de naam Marc gegeven.

Dus daar ga ik op Marc naar mijn eerste het heeft gevroren en ik heb moeite om mezelf recht over het wegdek te loodsen, Marc is namelijk een E-bike… of nou ja een fiets met trap ondersteuning, voor de Nederlanders die denken dat ik lui ben, nee hoor maar 30 tot 50 KM op een dag word geen mens blij van. Het is nog vroeg dus er rijd niemand op de weg lekker rustig en zet net als iedere dag mijn liedje op.

Zo leg ik de eerste 7 kilometer af, verkleumd kom ik aan. ik trek mijn witte jasje aan en klik mijn naamplaatje op, ik werk namelijk met veel soorten mensen, somatisch (lichamelijk) Psychosomatisch (geestelijk) mankementen maak ik dagelijks mee. Van rolstoel tot wandelstok ik heb ze gezien en ik heb er al een sketch mee gedaan om het eis tussen mij en de cliënt te breken. Als man in de zorg moet ik namelijk mezelf bij iedere voordeur al bewezen hebben voor ik de zorg kan beginnen, wat het is? Geen idee, het blijft raar een man in de zorg.

Cliënten waarbij ik vast over de vloer durven vaak blindelings te vertrouwen, ik ben namelijk niet een regel nicht… Ja ik zei het regel NICHT… In mijn werk ben ik namelijk niet de homo maar de broeder of de mannelijke zuster, het werkt soms zeker in mijn voordeel dat ik op jongens val vooral als ik jongere dames moet wassen, ik vind niks van ze, ik krijg er geen stijve leuter van (en dat zijn de woorden van mijn cliënt).

Inmiddels ben ik aangekomen op het eerste adres een appartementen complex voor 55+, iets wat je overigens in de thuiszorg heel vaak ziet. Door dat mijn cliënten langer thuis moeten wonen krijg je een soort paddenstoelen effect van ophok-ouderen-woningen, leuk woord voor de dikke van Dale denk ik, want anno 2017/2018 is dat wat je hebt, we stoppen de ouderen bij elkaar in een gebouw geven ze een koekje en koffie laten een maaltijd service komen en laten ze eenzaam in hun appartementje weg kwijnen tot ze de psychosomatische klachten vanzelf krijgen. Dankzij den Haag doe ik daar aan mee en krijg ik er nog voor betaald ook.

Wie gaan we daar voor aankijken? De cliënt? Die om wat voor reden dan ook niet naar buiten kan of sociaal contact kan leggen? De mantelzorgers die door alle verhogingen van de belastingen ook een stapje harder moeten zetten omdat ze anders verzuipen in de financiële prut? Of wij als verzorging omdat wij niet een kopje koffie kunnen drinken omdat wij iedere 5 minuten moeten verantwoorden aan de zorgverzekering?

Afijn ik wijk af van mijn verhaal, nadat ik klaar ben bij de eerste cliënt stap ik weer op Marc, en zing ik hard mee met zingen met kerst muziek, iedereen die me heeft zien fietsen zal bedenken dat ik volslagen de weg kwijt was. Maar ook dit jaar werk ik met kerst… Het is de afgelopen 3 jaar niet anders geweest, trouwens ik werk niet alleen kerst, ik werk 25 dagen deze maand… tel er daar 4 vrije dagen bij op en 2 schooldagen dan zit je aan de 31 dagen van de maand. Officieel werk ik maar 32 uur, maar ondertussen loopt het klokje aardig rond.

Deze maand is nooit leuk, het is koud, er is kerst dus iedereen wil bij familie zijn, en dan kom ik, al 3 jaar print ik velletjes papier uit met een kerst wens stop ze in een flesje en deel ze uit op kerst met mijn route, of voorheen in het verpleeghuis. Meestal is het gewoon iets kleins waar ik voor misschien 1,50 per persoon aan besteed, ja soms is dat gewoon wat je het beste kan doen. Verdriet wat je hebt omzetten in geluk voor een ander, en zo ga ik al mijmerend en zingend de straten af van cliënt naar cliënt, van uur tot uur.

En dan kom ik bij de laatste voor deze ochtend, Marc is al aardig leeg. Ik heb nog 2 streepjes en moet vanavond weer… Altijd fijn dan hoop ik dat ik huis red en de accu weer vol is als ik ’s avonds weer moet beginnen. Ik mis het wel onbezorgd kind zijn en niet dagelijks geconfronteerd worden met mensen die hun laatste kerst zullen vieren, of mensen die hopen hun laatste kerst nog mee te maken… Mensen langzaam te zien verslechteren.

Ik stap maar weer is op, mijn rijtje is weer klaar, weer 37 euro en 98 eurocent rijker… kaal dan hé want het is meer 3 uur en 5 minuten… dan zit er nog onregelmatigheidstoeslag op. Ja ach het hoort erbij, voor mijn salaris hoef ik het niet te doen geloof ik. Denk dat ik dan beter als topman kan gaan werken voor het UMCG net als onze grote vriend Jos… Hij die 310.706 euro per jaar op zijn spaarbank boekje kan bij schrijven, nee dames en heren als ik mijn werk voor het geld had gedaan zat ik nu met mijn luie kont op de stoel van het bestuur bij het UMCG.

 

Facebook Comments

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *