Het eindstation voorbij.

Weetje hoe leuk het is om in de trein te zitten en mensen te kijken. Vooral net na de spits wanneer veel mensen nog onderweg zijn naar huis en jij daar zit. In een trein die je ergens naar de middel of nergens stuurt. Ik moet dan wel lachen want ik maak die rit voor mijn lol en om te kunnen bloggen.

Ik maak het Ritje Rotterdam centraal Leeuwarden, en om nou te zeggen dat het nergens is wil ik ook niet maar het is het andere uiterste van dit land. Het ritje geeft me genoeg tij om na te denken over wat ik nou wel en niet wil.

Zo moest ik ineens denken aan mijn bewoner, hoe geschokt ze had gereageerd toen ik moest vertellen dat ik uit dienst zou gaan en dat ze me nooit meer zou zien. Ik dacht terug aan één avond ze had me 150 euro in mijn handen gedrukt en zei:” Je bent zo lief voor me geweest alsjeblieft voor jou!” Toen heb ik haar een beetje verbijsterd vertelt dat ik dat niet aan mag nemen, niks mee te maken en ze stopte het in mijn jas van mijn uniform. Ik haalde het uit mijn zak en zei dat ik het op tafel zou leggen en daarna mee zou nemen… Na dat ik de mevrouw op bed had geholpen, opende ik haar portemonnee. Daar stopte de 3 briefjes van 50 terug in het vakje. Uit mijn uniform viste ik een pen en een stukje papier en schreef op het briefje:

“danku voor de 150 euro maar ik verleen mijn zorg gratis aan u, ik krijg betaald en dat is genoeg. Ik waardeer u zoals u bent ook zonder 150 euro. Als ik u niet meer zie voor mijn vertrek uit het verpleeghuis drink dan samen met uw man, en kinderen een bakkie koffie op me. met een stuk appelgebak want dat vinden we beiden lekker. Ik wens u alvast nog vele jaren toe in geluk en gezondheid met veel liefs Broeder Julian”

     “Het was een bijzondere ervaring, maar ik ga naar een nieuwe ervaring”

Haar man sloeg dit schouwspel allemaal gade zonder in te grijpen, lachend las hij het briefje voor ik het in de portemonnee stopte en zei:” Je bent een geweldige vent, jij hoort hier niet thuis tussen al die dames.”

Op de gang voelde ik nog een maal of ik alles uit mijn zakken had gehaald, en liep verder over de lange verpleeghuis gang waar steeds meer mensen zich klaar aan het maken waren voor de nacht.

Voor de laatste maal liep ik die gang op en neer. Dit om alle sensoren te checken, de tanden van iedereen te poetsen en de batterijen van de gehoorapparaten te vervangen. Het eind kwam steeds verder in zicht. Het laatste kwartier had ik het lastig, toen ik daarna het cliënt systeem afsloot om daarna mijn antwoord bij afwezigheid in te stellen met de mail:

Best contact,

Vanaf 27-09-2017 meld ik u dat ik uit dienst ben voor ***** Zorggroep. Voor spoed kunt u altijd contact opnemen met de collega’s van de ********* via locatie het ****** ziekenhuis. Deze zullen u doorverbinden met mijn collega’s

Met Vriendelijke Groet,

Julian Hooikaas

Na dat ik dit gedaan heb pakte ik mijn postvakje in en ondertekende ik het formulier om mijn sleutels in te leveren… Ik was niks meer, geen zuster, geen broeder, ik ben nu nog een paar dagen werkeloos! Voor ik weer start als broeder in een andere organisatie. Nieuw team, nieuwe werkwijze, ik heb er ontzettend veel zin in maar vind het heel eng allemaal. Hoe zou het daar gaan werken. Denkend aan dat log ik mezelf uit, en schrijf in de map wat er nog besteld moet worden. Ik zet mijn handtekening onder het laatste formulier en leg dat bij mijn leidinggevende in het postvak.

Dit was het dan, einde dienst, einde baan en op naar een nieuw begin. Ik ga ze missen, nou ja mijn cliënten dan.

 

Facebook Comments

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *