Waar blijf ik zelf?

Mijn hoofd zit zo vol met verdriet en ruis dat ik niet meer weet waar ik moet beginnen met schrijven…. Tranen vullen mijn ogen langzaam, ik probeer te vechten, een camera met daaraan vast een jongen verklikt een traan, ik hang snel op… Niemand die mij ooit zo ziet, ik ben namelijk de slechtgehumeurde jongen met een hart van goud, op mijn afdeling ben ik de goedlachse zuster, clown, steunpilaar, klusjesman, wasvrouw, ober, secretaresse, sigaretten fabriek en ga zo maar door. Ik denk aan iedereen, ik sta voor iedereen klaar maar waar blijf ik zelf?

Ik merk sinds ik in de zorg werk dat ik gelukkig ben, genesteld in een mooi team een waar gelachen en gehuild kan worden. Dat is niet altijd zo geweest, mijn aller eerste ervaring is in de zorg erg vervelend geweest, maar ik heb mezelf er niet bij neer gelegd… Ik ben door gegaan en zit nu in een warm nest, in de o zo koude buitenwereld waar ik als jongetje van 17 maar net een klein beetje van heb kunnen zien, want als ik mijn kop te ver uit steek boven het hoge gras word hij afgehakt… Tot op heden zit ik er mee in mijn maag, waarom kon ik het toen niet en nu wel? Ik weet het niet mijn gedachten zitten vol, emotie’s zitten hoog… Waarom? Geen idee?

Waar breek ik mijn nek op het moment? Is het die jongen waar ik van hou? Die jongen die met wildvreemden afspreekt en daar seks mee heeft? De jongen die ik zoveel meer gun, en eigenlijk aan mijn zijde houd, de jongen die me vanmiddag lief noemde… Eén steek in mijn hart achter latend omdat ik weet dat hij het niet meent op de manier zoals ik het wil opvatten? Of zijn het toch de 9 homo’s waar ik ruzie mee heb omdat ik het niet een ben met hun visie? Of is het gewoon een rot dag, dat kan toch ook? Ik plof op mijn bed en ik verzucht… Stomme hormonen, stomme pubertijd ik ben bijna 18 dus lazer op en laat me met rust, ik wil niks meer dan een gebalanceerd leven. Meer hoef ik niet is dat nou zo erg?

Weetje als kind ga je door lastige tijden heen, wanneer de pubertijd begint word dit erger en erger. Jongeren worden fel, voelen zich vaak erg eenzaam en trekken zich terug, terug in hun eigen wereld… De luiken sluiten, en het oppervlakkige contact wat er over blijft is niets meer dan een waan. Ik kijk zo is om mij heen, voor al deze mensen zal ik dag in dag uit klaar staan als ze mijn hulp nodig hebben, ook voor jou ja lieve lezer, misschien niet met een grote som geld, of een verband koffer om je wonden te verbinden, maar ik denk aan jou, want jou als lezer maakt ook mijn dag speciaal… Maar waar blijf ik zelf?

met die vraag sluit ik de blog af, en ga ik naar mijn moeder… Samen een koppie thee met een koekje,

Facebook Comments

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *