Lief dagboek, wie ben ik?

Ergens in een la van het grote dressoir ligt een klein boekje, het boekje is geschreven door een jongen van een jaar of zestien… in die zelfde la vind je een pen, waar zoveel woorden mee zijn geschreven in dat piep kleine boekje, het ligt daar te verstoffen, vergeten, verwaarloosd maar o zo vol verhalen… Lief dagboek, staat er in moeilijk leesbare hanenpoten op…

Nadat Justin de eerste pagina had gelezen, legde hij het weg… Anders kwam hij te laat, en hij moest nog steeds geld hebben voor de trein… Vanavond zou hij verder lezen, en verstopte het boekje onder zijn kussen…

Lief dagboek,

Hier zitten we dan weer… Vandaag werd ik weer in elkaar geslagen, op weg naar de toiletten keek iedereen me aan. Ook een nieuwe jongen, ik ken hem verder niet… Ik schaam me dood, want heel mijn gezicht zat onder het bloed. Onderweg hoor ik mensen zeggen: “Kijk die kut homo nou, niemand mag hem.” Het is lastig waarom moet dat nou…

Ik was daarom blij dat ik het toilet bereikte! Stil kroop ik een van de hokjes in en ik sloot de deur achter me, weetje lief dagboek als er één moment is dat ik mezelf echt alleen heb gevoeld was het nu wel… Waarom leef ik nog? Die vraag schiet de laatste dagen nog steeds door mijn hoofd, maar mijn ouders dan? Ik kan hun toch niet alleen achter laten?

Ik werd opgeschrikt door wat gestommel in het toilet, zacht trok ik mijn benen omhoog zodat de gene aan de andere kant niet zag dat hij hier zat. Zag hoorde ik de gene aan de andere kant fluisteren: “Jah maar die jongen is net in elkaar geslagen, dit kan niet hoor mam… Dit mag niet en stel je voor dat mij het zelfde overkomt, ik ga echt niet zeggen dat ik uuhm jeweetwel ben.” hierna hing hij op en ik opende zachtjes de toilet deur, ik zag dat het de nieuwe jongen was. Hij zag niks, tot SHIT de deur kletterde open en de verschrikte ogen van de jongen keken me aan. Ik werd rood en verontschuldigde mezelf wilde opkrabbelen maar merkte dat ik het niet kon… Ik voelde me wat duizelig, en de jongen bleef maar kijken of hij een spook had gezien. Ik kon niets uitbrengen dan alleen maar pijnlijke kreunen, mijn ribben deden zeer… De huisarts zei dat het gekneusd was meer niet….

Ik moet nu gaan slapen, ik moet morgen toch maar proberen weer naar school te gaan!

Voor altijd de jouwe

Bryan

Justin keek naar de bladzijde, op sommige punten was de inkt bevlekt… het leek wel door druppels, door de regen? door tranen? hij wist het niet…!!! Het boekje verborg hij onder zijn bed in een kistje en lag nog een tijdje te denken, toen hij daarna in slaap viel.

Facebook Comments

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *