Dag huis, dag familie, dag hond… Ga ik jullie nog zien?

Het is dan zo ver, ik moet terug naar huis, dinsdag 05-01-2016… Ik moest om 16:00 uur naar huis komen om daar te gaan praten over hoe nu verder… Mijn keuze staat eigenlijk al gemaakt in mijn hersenen, daar tegenover staat dat mijn gevoel een heel andere keuze wil maken. Met goede moed kom ik aan op het huis aan de dijk waar ik nu bijna 14 jaar heb gewoond. Dat huis heeft me staande gehouden wanneer het stormde en gaf me een mantel om me te beschermen wanneer ik bang was.

Het eerste gesprek verliep niet vlekkeloos met veel pijn en moeite heb ik mijn boosheid overwonnen, alleen wilde ik denken… Alleen nog maar denken, over of ik aanvaarde waar mijn ouders vrij zeker van waren. Dus ging ik terug naar het gastgezin om na te denken en alles op een rijtje te krijgen…

Ik schreef daarbij een brief over mijn ouders, waarin ik terug keek op alle positieve en negatieve punten van de 17 jaar bij hun….

Lieve Pap en Mam,

Het is me wat, ik ben nu uit huis tijdelijk nog… Na alles wat er is gebeurt? Na alle dingen die ik kapot heb gemaakt? Ja Pap en Mam ik denk dat ik maar niet meer terug moet komen, jullie een mooi gezin wil geven, en al is dat zonder mij… Ik denk nu met tranen in mijn ogen terug aan tweede kerstdag 2014 waarop we samen met z’n 4e naar Scheveningen strand zijn geweest om daar heerlijk uit te waaien, ik zat niet lekker in mijn vel, en maakte voornamelijk foto’s van jullie! Het mooiste stel mensen die ik me kon voorstellen… Daar tegenover staat dat ik 2014 wel vier keer heb geprobeerd om een einde aan mijn leven te maken. Iedere keer stonden jullie voor me klaar.

Ik was amper 9 en ik stond met een mes voor mijn vader omdat ik me in het nauw gedreven voelde, en geheel onterecht zelfs… Ik had een woede regulatie probleem dat me compleet zwart liet zien, en als ik dan boos was ging ik helemaal door het lint. Met veel therapie en veel wikken en wegen ging het weer beter met me en langzaam gingen we doe goede weg in, mijn ouders deden alles voor me als ik me maar beter in mijn vel zou voelen….

17 jaar lang heb ik zoveel kapot gemaakt en draaide het gezin om mij, ik ben gewoon een manipulerende homo die alles naar zijn hand wil zetten, mijn vraag is dan ook echt wil ik nog meer stuk maken dan er al stuk is.

Het antwoord is Nee, al moet ik mijn leven er voor geven maar ik wil jullie een mooi en gelukkige tijd geven met mijn broertje, bij mij is dat niet gelukt maar hopelijk bij mijn broertje wel! Ik ga jullie ontzettend missen, maar dat moet dan maar want ik wil niet langer als olifant in de porselein kast zitten, ik ben 4 jaar geleden al uit de kast gekomen en nog stoot ik alles om wat er in de kast staat.

Ik moet nu gaan het is bijna tijd om naar jullie toe te gaan.

Liefs jullie zoon

Juul

Het is moeilijk te bevatten maar waar ik de brief die trouwens in het echt nog vele malen langer is wilde geven en de woorden over mijn lippen wilde gaan. Tegen mijn ouders die tegenover mij steunend op elkaar zaten, en toen bedacht ik me, nee ik wil het echt niet meer bovendien hoor ik hier niet bij… Ik heb toen de woorden uitgesproken: “Ik kies bij deze voor mijn ouders om niet meer terug te komen in het gezin opdat ze een mooier gezin krijgen als ze altijd al hebben gehad.” Ik wil ze via deze blog toch nog een ding op het hart drukken… Het was niet hun schuld… En ik weet dat waar er twee vechten twee schuld hebben maar zo voelt het niet! Ach een ander avontuur gaat voor me open en weetje? Ik ben doodsbang maar ik ga er voor!

Facebook Comments

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *