Zal er dan toch meer zijn??

Halllooooo lieve lezers, vandaag ga ik jullie even een raar verhaaltje vertellen… Eén verhaaltje wat ik net, nog geen 4 uur geleden heb mee gemaakt. Zoals velen van jullie wel weten ben ik homo en schaam ik me daar niet voor, bij ons een paar dorpen verder ligt het kleine maar o zo sfeervolle Gorinchem (Gorkum). Ieder jaar worden daar de zomerfeesten gehouden en ook dit jaar was het weer een groot succes. Vorig jaar ben ik niet echt geweest maar dit jaar had ik alle tijd dus op naar de zomerfeesten.

Dag in dag uit liep ik daar een beetje rond, de ene dag met vrienden en de andere dag weer alleen… Gorinchem (Gorkum) is echt zo’n klein en lief stadje, er gebeurt nooit wat… Ik heb er op school gezeten en veel van mijn dagen doorgebracht, ook ben ik daar geboren… Er gebeurt nooit wat, ja zo af en toe is er weer eens een idioot vermist die is gaan zwemmen in het meer verderop… Maar ééns per jaar barst de bom en dan trekt de hele omtrek naar Gorinchem, treinen vol met jongeren… Machinisten die van schrik 40 km p/u minder hard gaan rijden tot grote ergernis van de jongeren, want die willen allemaal naar het grote podium. Waaronder ik, nou moet ik jullie bekennen ik heb 3 keer gedronken in dat hele zomerfeest, de rest liep ik rond en heb ik me vermaakt met een flesje cola of een bekertje sinas… Ik vermaak me prima ook zonder alcohol, ook mijn camera was die week mijn beste vriend. Veel leuke artiesten en mooie foto’s mijn uitgangspunt was dan ook een blog maken over de zomerfeesten, de laatste avond brak aan en ja weer liep ik met mijn camera en lens het terrein op… Na wat gezeur over mijn lens bij de beveiliging kon ik door, ik zocht een mooi plekje vooraan… Naast mij stond een collega blogger die tevens ook familie is. Ik gaf haar mijn camera want ik zou drinken halen, op weg naar de overkant van het plein… Lieve dames en heren voor de mensen die wel is carnaval zijn wezen vieren in een stampvolle kroeg dit was nog 17x erger. Maarja dat mag niet baten ik met volle moed er heen…

Halverwege mijn avontuur om naar de bar te komen stootte iemand tegen me aan en viel bijna, dus ik zette me schrap en ving hem op. Dat alles gebeurde bij mij in slow motion want ik kende deze knul, fracties namen me mee naar 7 jaar geleden toen ik een derde klas van een VMBO binnen kwam lopen en hem zag zitten, ik schrok… Keek hem aan en hij mij, die ogen die haren het was precies hem? Hoe kan dat want vorig jaar kwam de mokerslag dat hij was overleden in Australië dit moment duurde nog enkele seconden voor de jongen zich hervond, en zo goed als kwaad het ging stond hij weer overeind. Hij verontschuldigde zich en zag mijn naamkaartje op mijn tas van mijn camera, zacht bijna onhoorbaar grappig die naam ken ik… Ik keek hem aan en zei: “Loop je even mee? ik moet even naar de bar.” Hij liep mee en vertelde dat zijn broer het vaak over mij heeft gehad, zijn ouders waren gescheiden en hij was met zijn vader in Nederland blijven wonen… Rick (zijn broer) was met zijn moeder mee naar Australië gegaan, ik schrok want Rick (de naam van mijn eerste vriendje) die naar Australië verhuisde en tot zijn dood nooit meer iets over hem had gehoord. En nu sta ik oog in oog met iemand die beweert zijn broertje te zijn.

Even keek ik heel verward, voor de zekerheid vroeg ik waar woonde Rick… het antwoord was Sliedrecht, ook de straat en het huisnummer klopte… Hij leek precies op hem toen hij een jaar of 16 was, ik vroeg om zijn naam en hij zei: “Ik heet Mike” ook op de vragen hoe oud en wat hij hier deed gaf hij antwoord… Ik gaf Mike mijn visite kaartje van mijn blog (Jah, deze blog) en hij ging terug naar waar ik hem net had ontmoet…

De rest van de avond heb ik beleefd als een droom, de muziek de mensen iedereen kon me gestolen worden… Want dit wondertje zou niemand mij meer kunnen afpakken 🙂 ik heb nu mail contact met Mike en hij verteld me de verhalen die Rick over mij vertelde aan hem… hij is nu een jaar of 18 misschien 19 en heeft een schat van een vriendin…. Maar voor mij? Zijn de wonderen de wereld nog niet uit! en weetje het klinkt heel eng maar ik denk dat hij na al die jaren nog bij me is… ergens…. waar niemand hem ziet… Zouden ze dan toch echt bestaan?? Met die vraag wil ik de blog afsluiten en jullie een geweldige week toe wensen

Facebook Comments

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *