Het aftellen is begonnen!

Het aftellen is begonnen, ik schrijf nu vanuit België. Ik zit heerlijk in de zon met mijn laptopje op schoot, lieve lezers wat ik nu toch weer heb mee gemaakt je houd het niet voor mogelijk. Want lieve lezers ik heb in het ziekenhuis gelegen, wat een zere buik wel niet allemaal te weeg kan brengen. Jullie zullen wel denken wat loop hij uit zijn nek te lullen, nou ik zal jullie mee nemen in de laatste week(en) van mijn 16 jarig bestaan in het leven…

Vakantie het brak eindelijk aan, mijn ouders zouden op vakantie gaan en ik zou lekker thuis blijven. Heerlijk even het huis voor mij alleen, mijn ouders reden maandag weg in de camper… daar begonnen de 3 weken dat dacht ik ten minste, 4 dagen lang ben ik aan het werk geweest voor de plaatselijke kindervakantie week. 4 dagen niets kunnen eten van de buikpijn, geen ontlasting meer kunnen hebben. Waarom?? Geen idee, alleen mijn buik zwol wel heel erg op, maarja dat had ik wel vaker dus wat zou het?

De 4de dag zou ik naar Dordrecht gaan met een van mijn collega vrijwilligers, we zouden samen een dagje Dordt doen om naar de markt te gaan. ik werd wakker, met een buik die te vergelijken is met een 9 maanden zwangere vrouw, die ieder moment zou kunnen bevallen. En dan nog is de krampen die te vergelijken te zijn met de beginnende weeën van een vrouw. En toen begon het eng te worden, wat nu? Naar de dokter dacht ik en wel zo snel mogelijk, dus ik gelijk bellen… Ze hadden een uur later plek, lieve lezers die 60 minuten waren de ergste van mijn heel leven, nadat ik de telefoon had neer gelegd begon ik te braken… en te braken ik heb iedere 10 minuten gebraakt, er kwamen zwarte stukken mee… en mijn mond smaakte zo goor, een smaak van ontlasting (zo stelde ik de smaak van ontlasting ten minste voor.) Ik dacht shit foutenboel, maar goed nog een half uur en dan kon ik naar de huisarts… Mijn collega sms’te al of ik er al aankwam, ik dacht shit helemaal vergeten… Dus stuurde ik terug dat het niet goed met me ging en dat ik naar de dokter, en dat ik haar vanaf het station wel naar de werkplek zou brengen. Halverwege moest ik weer braken dus op naar het benzine station waar ik 10 minuten heb zitten braken dit keer was het feacaal braaksel, het rook naar ontlasting en zag er ook zo uit… ik had mijn medicijnen al ingenomen. Ik heb mijn collega afgezet en daarna naar mijn huis gereden en drie keer raden thuis begon alles weer van voor af aan… toen heb ik 10 minuten geslapen en het herhaalde zich weer, het volgde nu sneller achter elkaar en heviger, help zei ik zachtjes in mezelf.

Om 3 uur zou de dokter weer bellen om te peilen hoe het ging, ik vertelde hem wat er was gebeurt en hij zei:” ik ga met het ziekenhuis overleggen dus ik bel zo terug…” hij verbrak de lijn ik dacht: ‘nu gebeurt het hoor nu gaat het echt niet goed.’

Nog geen 5 minuten en hij belde weer, Julian je moet naar de spoedeisende hulp. Neem wat spullen mee want de kans is groot dat je moet blijven, dus ik met mijn ‘zwanger’ lijkende buik een koffer ingepakt en ben gaan lopen naar het station, nou de 7 minuten naar het station dacht ik bij iedere stap als ik er nog een zet dan ontplof ik, bijna huilend van alle krampen kwam ik aan op het station. De trein was er wel en ik riep wacht even ik moet naar het ziekenhuis, de conductrice heeft me in de trein geholpen en er op mijn eindbestemming ook weer uit, daar ben ik bijna in elkaar geklapt zo’n pijn kreeg ik door mijn buik net of er glasscherven diep inwendig aan het snijden waren…

Daar werd ik opgehaald door de ouders van mijn vader die hebben me afgezet en ik ben toen met koffertje en al naar de balie gestrompeld, het deed nog steeds heel zeer en het zweet brak me uit… gelukkig kon ik gelijk door lopen naar de behandel kamer, ik kreeg een zware pijnstiller en het ging wel weer langzaam durfde ik weer een beetje te gaan liggen iets wat ik daarvoor niet kond, toen de dokter kwam voelen kon ik hem wel slaan zo’n zeer deed het wat ik heb gezegd dat blijft in het ziekenhuis maar ik kan jullie een ding verzekeren lief was het niet wat ik zei.

Ja, met spoed opgenomen, darm obstructie alles zat verstopt dus wat ik binnen kreeg moest er met de zelfde weg weer uit. Dat wordt nog wat dacht ik, op de afdeling werd alles in gereedheid gebracht… Laxeren, laxeren en nog is laxeren dat is alles wat deden… 2 klysma’s en 3 gewone laxeer zakjes daar bovenop nog wat zwaardere medicijnen en pijnstilling om het zo dragelijk mogelijk te maken, zo heb ik 2 dagen gelegen voor ik ontlasting kreeg, ineens hoorde ik *plok* dat was dus de boosdoener, die alles ophield en daarna kwam er een stortvloed wat al die tijd had gezeten in mijn darmen… Nou ik dacht dat het glazuur van mijn tanden en de toilet pot sprong zo rook het, nou ja een ding weet ik zeker ik mocht die ochtend eindelijk naar huis, gelukkig maar want ik werd daar helemaal gek van verveling ik had al 10 sigaretten gerookt per dag van de verveling! Nou ja bij mij is 5 sigaretten per dag veel zal ik je vertellen ( LET OP!!! Ik ben geen 18 dus is roken altijd verboden, ik rook niet stiekem maar mijn ouders keuren het af! Het is slecht voor je gezondheid dus lieve lezers niet aan beginnen) Nou ja toen ik het ziekenhuis uit stapte reed de ambulance met de jongen in de kamer naast mij weg hij zou naar het Erasmus Medisch Centrum opgenomen worden. Lieve lezers welke angst ik in de ogen van de ouders heb gezien dat wens ik niemand toe, het was een jongen ongeveer net zo oud als ik, hij kon niets anders meer als plat op bed liggen. En daar lach ik dan te klagen van de pijn in mijn buik, het was eigenlijk niet te geloven… De lege holle ogen van de jongen die aan de infusen lag met pijnstilling, ik kon er bijna van gaan staan janken… Maar aan de andere kant liet ik alle gevoel uit mijn gezicht lopen en groette ik ze vriendelijk en beleefd… Welkom in het ziekenhuis zullen we maar zeggen, dit lieve lezers maakt me toch net weer een klein beetje meer mens.

Het is vandaag 15 augustus ’15 de dag dat ik 17 jaar geleden om 20:27 mijn longen volzoog met de eerste lucht en toen verschrikkelijk begon te huilen. Niemand wist toen dat ik in die 17 jaar zou uitgroeien tot wat ik nu ben, een mens met zijn eigen-aardig-heden, een jongen die heeft gevochten met zichzelf en kan zeggen dat hij gewonnen heeft. Eén jongen met mijn eigen persoonlijkheid die niemand ooit een tweede van zal kunnen maken, al kopiëren ze me letterlijk.

Ik ga deze blog alfsluiten met twee hele mooie zinnetjes,

“Wees een origineel van jezelf en geen slechte kopie van een ander”

En dit is mijn favoriet, die ik in de trein op een tafeltje zag staan in het weekend na de gaypirde:

“Bang om te verliezen wat we hebben, weerhoudt het ons te zijn wie we zijn”

Een dikke knuffel van mij vanuit België en als uitzondering op de regel komen er op de facebook pagina foto’s te staan van hoe ik mijn 17e verjaardag heb gevierd.

Facebook Comments

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *