Eén duik nemen in de stad Utrecht

Hallo lieve lezers, ik ben er weer met een hele nieuwe blog (logisch want ik blog ook alleen maar 😉 Vandaag neem ik jullie in mijn blog mee in het bruisende stadsbestaan van Utrecht… Ik kom er al vele maanden op de laatste zondag van de maand, dan zijn er wat jongeren waarmee we dan een bar in gaan dit keer was dat anders!

“Jahoor” dacht ik toen ik mijn wekker hoorde rammelen, wat ik jullie trouwens nog niet had verteld is dat ik dus een nieuwe wekker heb. Niets bijzonders denk je, maar deze is niet kapot te krijgen zelfs niet na 3 muren en een kastdeur te hebben geraakt… Je kan jezelf nu dus indenken hoe ik wekkers haat, ik vind het een cru om wakker te worden maar ach je moet er wat voor over hebben… Ik werd dus wakker door mijn wekker en voor ik het doorhad stond ik al met een ingepakte tas te wachten op mijn trein richting Gorichem, ik zou daarheen gaan en vanuit dat de bus nemen naar Utrecht centraal station. Zo gezegd zo gedaan, ik kwam daar aan en werd daar opgewacht door wat mensen die fan zijn van mijn blog. Lieve lezers ik voelde me vereerd met jullie mooie verhalen, al pratend liepen we richting jaarbeurs plein waar we opgehaald zouden worden om te gaan ontbijten bij een klein leuke restaurantje! Toen we met de hele club compleet waren was het tijd om aan tafel te gaan, ik ging met een groepje bloggers zitten (zo’n 25 man.) ondertussen was ik mijn ‘fans’ (de mensen van het station) uit het oog verloren.

Tot er opeens een lange rij met mensen naar het kleine podiumpje liep, daarin herkende ik de mensen van het station… Om de beurt mochten zij vertellen waarom ze nou zo’n fan waren van de bloggers die daar zaten, natuurlijk ook de feedback was er. Geweldig vond ik dat want als je van iemand wat kan leren is het van elkaar zowel van mede bloggers, maar zeker ook van je lezers! Nu vragen jullie je vast af wat er dan zoal is gezegd, het is nogal veel om op te sommen maar één van de mensen die ik ’s ochtends had ontmoet die is me bij gebleven! Ze vertelde dat ze Diana heette en 44 jaar oud was, ze was moeder geweest haar zoon was overleden. Ik zat daar in mijn nette pak en mijn naam kaartje op een stoel, ik dacht niet en zat daar stil aantekeningen te maken. Ze begon te vertellen dat ze uit Brabant kwam, en daar woonde met haar man, kind en tot voor kort ook nog haar andere zoon. Ik keek op want ik hoorde iets in haar stem waardoor mijn aandacht werd gegrepen!! Ik zette mijn bril af en zag hoe ze een envelop pakte, ze vertelde dat haar zoon was komen te overlijden! en hij al erg lang ziek geweest was, normaal mochten de dames en heren op het podium maar 5 minuten spreken tot deze mevrouw Diana uit Brabant! ze wilde voorlezen wat er op de papieren stond… Opeens ging er een lichtje branden, dit was de moeder van een vriend van mij eerder schreef ik “toen werd het zwart” het was die jongen en nu stond ik oog in oog met zijn moeder! Ik onderbrak haar even om haar een vraag te stellen en voor iedereen een box met zakdoekjes te vragen. Ik kende de inhoud van de afscheidsbrief die de jongen had geschreven… Tot mijn grote verbazing begon ze met lezen:

Lieve Julian,

wat heeft het ons een moeite gekost om erachter te komen dat je vandaag hier in Utrecht zou zijn! Nog geen 24 uur geleden wisten wij nog niet dat ik vandaag oog in oog zou staan met de door mijn zoon als geweldig beschreven persoon! We hebben veel aan je blog gehad die je over mijn zoon schreef, inmiddels is het al weer wat maanden geleden en nog iedere dag werpen we nog wel is een blik op je blog die we naast de urn hebben staan van mijn zoon.

Ja lieve Julian, tot de dag van vandaag dat ik deze brief schrijf zie ik in mijn hoofd een jongen van ongeveer 27 jaar oud. Dat dacht ik, want om wat jij schreef in de mail over mijn zoon klonk zo volwassen en steunend! Je liet weinig van jezelf zien of merken van je gevoel… Dat was lastig voor ons maar onze zoon heeft zoveel steun aan je gehad, dat we je eeuwig dankbaar zijn. We wisten niet dat hij homo was, dat durfde hij ons volgens zijn brief niet te vertellen omdat hij bang was voor onze reactie! Ik sta hier nu, en zie nu een gezicht, ik wil je er voor bedanken…

Dankjewel liefs Diana

Er was even een stilte, ik stond op en liep naar de microfoon die op de andere tafel stond… Iedereen keek me aan voelde mezelf als een klein jongetje van 6 dat af moest gaan zwemmen! Ik ging staan en keek naar het podium… Ik heb haar bedankt en gesproken! Na haar waren er nog 5 mensen, daarna bedankte we iedereen en sloten de ochtend af met een wandeling door de mooie binnenstad van de stad, samen met de groep zijn we naar het klooster gegaan waar ik weer in gesprek raakte met Diana, ze vertelde hoe ze nachten had gedroomd hoe ze had gereageerd op haar zoon als hij zou vertellen dat hij homo zou zijn… Iedere nacht weken lang dezelfde droom en iedere keer hoe ze ook reageerde overleed haar zoon aan suïcide.

Zelf kende ik de jongen al een half jaartje, en toen ze klaar was nodigde ik haar uit om samen met mij een kop koffie te gaan drinken in een leuk tentje aan de gracht. Ze nam mijn aanbod aan want ze wilden me beter leren kennen, want ja wie ben ik eigenlijk? Na dat we het rondje hadden gemaakt had, liepen we richting het bus station! Om daar mee weer terug te gaan naar Utrecht CS, onderweg stapte veel bloggers uit! Aan het eind zat ik met mijn clubje mensen en nog één blogger! Toen ik uit bus stapte namen we afscheid want ik zou nog naar een bar gaan met wat vrienden of kennissen ja hoe moet je dat zeggen, het zijn allemaal homosekusele in de brede zin van het woord dus meiden die op meiden vallen of jongens die op jongens vallen ga zo maar door.

Ik had rond 10:45 een afspraak met een hele goeie maar tevens ook oude vriend, we zouden samen even bijkletsen tot zijn vriendje er was en dan zou ik weer gaan naar de bar zelf. Wel met een omweg door de mooie binnenstad, het was half 1 toen ik vertrok uit het CS en richting de stad liep… Toen ik bij de bar aankwam was het 2 uur, heerlijk zo’n wandeling! Toen ik binnen kwam was het verschrikkelijk druk, dus toen ik binnen stapte keek eigenlijk niemand om. Ja twee personen, allebei ken ik ze met de ene had ik vanochtend nog gesproken de andere heb ik knallende ruzie mee, tenminste dat vind hij… Ik heb een fijne tijd gehad en leuk gesproken met wat mensen!!

Een abrupt einde, ik wil jullie een goede nacht wensen en morgen weer een fris vervolg van jullie week

Facebook Comments

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *